W czwartek, 3 września 2026 r., biskup Bruno Feillet z Séez, w otoczeniu licznych księży z diecezji, przewodniczył w bazylice Notre-Dame de Montligeon mszy pogrzebowej księdza Rolanda Guérina.
Ksiądz Roland Guérin zasnął w pokoju Pańskim, po przyjęciu sakramentów Kościoła, w sobotę 29 sierpnia w szpitalu w Mortagne-au-Perche, w95. roku życia i w70. roku kapłaństwa.
„Syn tej ziemi”, jak sam lubił się przedstawiać, w dzieciństwie pełnił funkcję ministranta w bazylice. Jako kapłan diecezji Séez poświęcił swoje długie życie kapłańskie nauczaniu i posłudze parafialnej.
Był głęboko przywiązany do kościoła Notre-Dame de Montligeon. W lipcu 2022 roku odprawił tam mszę dziękczynną z okazji 65-lecia kapłaństwa, zachęcając wiernych zwłaszcza do modlitwy o pokój.
Po mszy pogrzebowej ksiądz Roland Guérin został pochowany na cmentarzu w La Chapelle-Montligeon. Powierzamy go miłosierdziu Bożemu i modlitwie Matki Bożej Wyzwolicielki.
Homilia księdza Jacquesa Rogera
La Chapelle-Montligeon, 3 września 2026 r.
2 Tm 4, 5-8. 17-18; Ps 22; J 17, 24-26
Drogi Paulu, kiedy poprosiłeś mnie o wygłoszenie homilii, powiedziałem ci: „To raczej ty powinieneś to zrobić: od wielu lat towarzyszyłeś Rolandowi wraz z ojcem Charlesem, kapelanami i siostrami. ” Odpowiedziałeś mi: „Ja jestem kapłanem Rolanda w jego starości; Roland jest kapłanem twojej młodości. No to do dzieła!”
Był bowiem moim nauczycielem w 6. klasie gimnazjum Sacré-Cœur w Domfront i od tamtej pory zawsze łączyły nas wzajemny szacunek i zaufanie. Roland pojawił się tam jako młody nauczyciel historii i geografii: miał wtedy 28 lat.
Ojciec Guérin był pasjonatem historii i geografii, których nauczał obok języka francuskiego i łaciny. Pomagał nam zrozumieć, jak ważna jest historia, byśmy mogli rozpoznać, skąd pochodzimy i dokąd zmierzamy. Nie skupiał się wyłącznie na chronologii, ale także na filozofii historii i znaczeniu wydarzeń.
Oprócz pełnienia funkcji nauczyciela ksiądz Guérin opiekował się kilkoma młodymi ludźmi, którzy rozważali wstąpienie do seminarium. Towarzyszył nam zwłaszcza poprzez czasopismo „Servir”, które nam przedstawiał i które pozwalało nam pogłębiać naszą relację z Jezusem Chrystusem i Kościołem.
Roland miał wielką pasję do przekazywania wiedzy: nie tylko historii czy geografii, ale także Ewangelii. Zawsze jedną nogą pozostawał w nauczaniu, a drugą w duszpasterstwie. W każdą niedzielę udawał się bowiem do małej wspólnoty w Saint-Brice, gdzie sprawował Eucharystię. Czasami też w ciągu tygodnia, po zajęciach, widzieliśmy, jak odjeżdża swoim Ami 6, by spotkać się z kimś w Saint-Brice. Po przejściu na emeryturę zawodową pragnął służyć w parafii, zwłaszcza w parafii Saint-Gilles-en-Haute-Sarthe, gdzie wspierał kilku proboszczów.
Byli uczniowie szkoły Sacré-Cœur oraz mieszkańcy Domfrontu zachowali wspaniałe wspomnienia o ojcu Rolandzie: „ten mały człowieczek w małym kapeluszu”, jak ktoś to przypomniał; „wujek Roland”, jak czule nazywali go ówcześni uczniowie.
Jednym z jego uczniów był Luc Meyer, obecnie biskup Rodez, który pisze: „W pełnej jedności z diecezją Séez”. W latach 1979–1983 miałem szczęście uczęszczać do szkoły Sacré-Cœur w Domfront, gdzie pracował świetny zespół nauczycieli i wychowawców. (…) Ojciec Guérin potrafił rozbudzić nasze nastoletnie zainteresowanie historią i geografią, które są tak ważne dla zrozumienia świata, w którym żyjemy.”
Oczywiście, jak każdy z nas, Roland nie był idealny. Miał też swoje wady. Ghislaine, André, jego bracia i siostry – wiecie o tym: nie zawsze było z nim łatwo. Czasami był nieco zbyt autorytarny i wymagający. Podobnie, gdy się złościł, wykrzykiwał przed klasą: „Ależ tu panuje chaos!” Jednak jeden z kolegów ojca Guérina opowiadał: „Nakładał kary, ale następnego dnia je cofał. Uczniowie o tym wiedzieli i wykorzystywali to…”
W życiu Rolanda, podobnie jak w naszym, wśród dobrego ziarna wyrastają pojedyncze kępki plew. Czyż nie jest to właśnie rzeczywistość naszego życia jako mężczyzn i kobiet, którzy jako wierzący jesteśmy zaproszeni, by polegać bardziej na miłosierdziu Bożym niż na naszych zasługach?
Czyż nie na tym właśnie polega sens chrześcijańskiego pogrzebu: zarówno oddanie dziękczynienia za obecność i wierność Boga w życiu naszego przyjaciela, który starał się jak najlepiej odpowiedzieć na Jego wezwanie i miłość, jak i wstawianie się, aby Pan przyjął go do swojego Ojcowskiego serca, pełnego czułości i miłosierdzia?
Możemy przyjąć za swoją tę modlitwę z liturgii eucharystycznej: „A nas, grzeszników, którzy pokładamy nadzieję w Twoim niewyczerpanym miłosierdziu, przyjmij do wspólnoty świętych apostołów i męczenników, nie osądzając nas na podstawie naszych zasług, lecz obficie udzielając nam swojego przebaczenia”.
Czyż nie jest to również sens modlitwy Jezusa, który w obliczu zbliżającej się śmierci powierza Bogu, swemu Ojcu, nasze ostateczne przeznaczenie? „Ojcze, pragnę, aby ci, których mi dałeś, byli ze mną tam, gdzie ja jestem, i aby ujrzeli moją chwałę, którą mi dałeś, ponieważ umiłowałeś mnie przed założeniem świata” (J 17, 24).
Po długim życiu pełnym zaufania, służby i wierności nasz brat Roland może z całą pokorą powiedzieć wraz z apostołem Pawłem: „Dobry bój stoczyłem, bieg ukończyłem, wiarę zachowałem”. Pozostaje mi tylko otrzymać koronę sprawiedliwości: Pan, sprawiedliwy sędzia, wręczy mi ją w owym dniu, i to nie tylko mnie, ale wszystkim, którzy z miłością pragnęli Jego chwalebnego objawienia” (2 Tm 4, 7-8).
Możemy przyjąć za swoją tę modlitwę z liturgii pogrzebowej:
„Do Ciebie, Panie najmiłosierniejszy,
zalecamy
dusza twojego sługi Rolanda.
Podzielił się zarówno
wielkość, a także kruchość
o kondycji ludzkiej:
wybacz mu jego grzechy.
A teraz, gdy opuścił ten świat,
„Niech żyje przy Tobie. Amen.”
